Čuvari vjere


       RIJEČ ZA ČUVARE STADA
imagesVQLCT90J

Jeremija 23:1

Teško pastirima koji potiru i razmeću stado paše moje! govori Gospod.

Woe to the shepherds who are destroying and scattering the sheep of my pasture!
declares the LORD.
___________________________________________________

The spiritual gift of pastor or pastor/shepherd is one that carries many different responsibilities.  This gift is closely related to the spiritual gifts of leadership and teaching.  The Greek word for pastor is Poimen and simply means shepherd or overseer.

In the Biblical context, shepherds had several different responsibilities to their sheep and ultimately, to the owner of the sheep.  They kept a lookout for predators and protected the sheep from attackers.  They cared for wounded and sick sheep, nursing them back to health.  They rescued them if they became lost or trapped.  They spent enormous amounts of time with them guiding them to the places of nourishment and rest.  The result was a trust and relationship that kept the sheep following the shepherd.  The sheep were attuned to the shepherd’s voice to the point that even if they were temporarily mixed with another herd, at the call of the shepherd they would separate and follow him.

Pastors are called shepherds because their calling and gifting are much like those who care for sheep.  They are called and gifted to care for the spiritual well-being of a local body of God’s people.  Pastors are first and foremost servants.  They are servants of God and servants of His bride, the church.  They are given a mixture of abilities by grace that allows them to serve the needs of an entire community.

The goal of the pastor is to reveal the glory of God in Christ by the power of the Holy Spirit to a people who need God’s grace for life.  The primary way the pastor will do this is by teaching the Word of God to the church.  The gift of pastor is directly linked to the gift of teaching in Ephesians 4:11 and elsewhere.  In fact, this gift could be called the gift of pastor-teacher.  The ability to teach the Scriptures is also one of the many requirements of being an overseer (1 Timothy 3:1-7; Titus 1:6-9).  By teaching the Scriptures to the church, the pastor feeds the “sheep” of God.

The Holy Spirit gives the spiritual gift of pastor to some in the church to humbly teach them, guide them, protect them, and to lead them in the mission that God has for His church, namely the Great Commission.  The pastor loves the Gospel of Jesus Christ and puts it at the center of his life and ministry.  Pastors do not seek fame or recognition for themselves, but they are placed in a position of authority by the Holy Spirit.  The role of a pastor is one of humility and service as he is reminded daily of his overwhelming need of God’s grace for the task at hand.  See also Ephesians 4:11; Jeremiah 3:15; Acts 20:28; John 10:11-18.

Izvor: Spiritual Gift of Pastor

………………………………………………………………………………………………………………………………………

Šta Biblija kaže?

U Djelima Apostolskim (20:17-38) Pavle se obraća starješinama efeške Crkve. Tu ih on opominje i upozorava na njihove dužnosti. U 28. stihu im kaže:

Pazite na sebe i na sve stado u kojem vas Duh Sveti postavi za nadglednike, da pasete crkvu Božiju, koju on steče svojom krvlju.”

Pavle ih prvo opominje da paze na sebe. To znači da oni trebaju paziti na svoj život jer su uzor crkvi (1. Tim 4:12). Trebaju paziti na svoje ponašanje, ali i na vjeru i dobru savjest (1.Tim 1:19). Oni se trebaju uvijek jačati u milosti Gospoda Isusa (2. Tim 2:1). To je vrlo važno jer oni moraju biti primjer crkvi.

Njihova služba u odnosu na crkvu je da ”pasu crkvu Božiju”. Apostol Petar, obraćajući se starješinama, je napisao: ”Napasite stado Božije koje je među vama, nadgledajte ga…” Iz ovoga vidimo da je služba pastira da pasu crkvu i nadgledaju je.

Cio članak čitajte ovdje.

………………………………………………………………………………………………………………………………………

Uloga pastora

Herold Eberli

Pre nego što odredimo ulogu pastora u crkvi, moramo bliže pogledati pomazanje. Zapamtite da ne govorimo o nekom savremenom vođi koji normalno vodi crkvu, propoveda i bavi se njenom organizacijom. Gledamo kroz Božije oči na Božija pomazanja. Dar pastorske službe je pomazanje koje natprirodno privlači ljude iz sveta u Telo Hristovo. Potrebno je opisati tri karakteristike koje se tiču ovog dara.

Prvo, pastorsko pomazanje uspostavlja određenu vrstu veze između pastora i onih koje oni vode. Bog utiče na ljude da čuju pastirov glas. Ovce na natprirodan način veruju svojim ljudskim pastirima. Ovce idu svojim pastirima po savete i uputstva i osećaju se sigurno i voljeno. Pastiri su ti kojima ovce idu kada su u potrebi. Vođe koji su pravi pastori, ne “najamnici”, posvećeni su onima koje im je Bog dao. To je poredak koji je Bog ustanovio.

Drugo, moramo shvatiti da pastori mogu da se brinu o ograničenom broju ljudi. Odnos pastor – ovca zahteva vreme, lični kontakt, uključivanje u porodična zbivanja, duhovno savetovanje i još mnogo toga. Nijedno ljudsko biće ne može imati takvu vrstu odnosa sa puno ljudi. Jednostavno dan nema dovoljno sati. Video sam da aktivan pastor može da vodi oko pedeset ljudi; usuđujem se da kažem da je nemoguće da pastor (u biblijskom smislu te reči) vodi više ljudi. Prosečnom pastoru danas potrebno je oko šezdeset sati nedeljno samo da održi pedeset ljudi u zajednici. Svaki iskusni pastor je video da će, kada se deset novih ljudi pridruži crkvi, u veoma kratkom vremenu, deset drugih otići. Veliki broj ljudi može proći kroz prosečnu crkvu, dok crkva koju vodi pastor, brojčano ostaje ista iz godine u godinu.

Možete prigovoriti ovome o čemu sada govorim, zato što mislite na crkve koje su veće od pedeset ljudi. Ako prepoznate pomazanje vodećih članova tih velikih zajednica, otkrićete da iako se oni možda zovu “pastorima”, oni su, u stvari, pomazani za apostole, proroke, učitelje ili upravitelje. Vođe sa takvim pomazanjima imaju drugačije vrste odnosa sa ljudima; njihovi odnosi nisu tako lični, i zato veći broj ljudi može biti uključen. Na primer, pomazani upravitelj može organizovati i usmeriti stotine, pa čak i hiljade ljudi. Učitelj može redovno poučavati ogromnu grupu ljudi. Proroci i apostoli takođe mogu davati uputstva ili služiti velikim masama. Nasuprot tome, pastori se ne bave samo organizacijom, upućivanjem, učenjem ili savetovanjem; pastori moraju voditi, a to zahteva vreme provedeno sa svakim pojedincem. Pastorsko pomazanje za posledicu ima ograničen broj ljudi kojima određeni pastor može da služi.

Sledeće što bih istakao jeste potreba pastora za duhovnim vođstvom. Putujući i služeći po crkvama širom sveta, primetio sam da svaki pastor koji je stvarno pomazan za pastora, crpi duhovnu snagu od apostola ili proroka. Priznali to oni ili ne, pastori čitaju knjige, slušaju snimke naučavanja ili radio programe i crpe svu raspoloživu snagu od jakih vođa. Mnogi moderni pastori se oslanjaju na Orala Robertsa, neki na Keneta Hegina, drugi na Dejvida Vilkersona, Džeka Hejforda (Jack Hayford), Džona Vimbera ili dr. Dejvida Jongi Čoa. Neki pastori crpe snagu od muškaraca i žena iz prošlih generacija, a drugi zavise od vođa unutar svojih denominacija. Bez redovnog odmora od svojih lokalnih službi i odlazaka na konferencije ili konvencije, pastori ne mogu duhovno da prežive. Sa druge strane, apostoli i proroci mogu biti u zajedništvu jedan sa drugim, ali zbog direktnog Božijeg poziva, ne zavise od duhovnog vođe koji je postavljen nad njima. Svaki pastor će duhovno umreti ako nema apostola i proroka na kojeg bi gledao.

Uticaj apostola ili proroka na pastore ne sme se umanjivati. Kada pastori promene fokus sa jednog apostola na drugog, čitava njihova služba se menja. Sećam se kako sam, dok sam još bio u pastorskoj službi, zamenio svoj “izvor snage” – jednog vođu drugim i naglasak u mom propovedanju se dramatično pomerio, moji odnosi sa ljudima su se promenili, čak se promenio i moj nedeljni raspored. Kao rezultat zajednica je bila uzdrmana, mnogi ljudi su odlazili, a drugi su zauzimali njihova mesta. Sve pastore je Bog pomazao da privlače ljude, ali ono što će oni raditi sa tim ljudima, u velikoj meri zavisi od apostola ili proroka od kojih crpe snagu i uputstva.

Potreba pastora da bude duhovno vođen me je navela da pobliže proučim odnos pastora i apostola, i pastora i proroka. Morao sam da zaključim da bi svaki pastor trebao biti potčinjen apostolu i/ili proroku. Nije stvar u tome da se pastor prisilno potčini nekom vođi. U pitanju je potreba da pastor prepozna Božiji plan za Njegovo Telo i da mu se prepusti. Pogrešno je ukoliko pastor crpi duhovnu snagu iz apostola ili proroka, a nije voljan da se podloži njihovom autoritetu.

Koja je onda uloga pastora u crkvi? Postoji samo jedan odeljak u Novom zavetu koji govori o pastorima, i tu se kaže da su oni deo tima – tima darova službi – da se sveti pripreme za delo službe (Ef. 4:11-12). Pastori su u biznisu “opremanja”. Oni su tu da bi radili zajedno sa svima ostalima koji imaju druge darove službi.

Kao dodatak, možemo pogledati u Stari zavet gde Bog ukorava pastire tog vremena. Odlomak nam jasno oslikava šta On očekuje od njih:

“Ne treba li stado da pasu pastiri? Slabe ne krepite, i bolesne ne lečite, ranjene ne zavijate, odagnane ne dovodite natrag, izgubljene ne tražite… i raspršaše se nemajući pastira, i raspršavši se postaše hrana svim zverima poljskim. Ovce moje lutaju po svim gorama i po svim visokim humovima; i po svoj zemlji raspršane su ovce moje, i nema nikoga da pita za njih, nikoga da ih traži… I pastiri moji ne traže stada mojega… i stada mojega ne pasu…” (Jezek. 34:2-8)

Naravno, ne možemo da kažemo da su ovi starozavetni pastiri doslovna kopija novozavetnog pastora. U svakom slučaju, ovaj odlomak ilustruje Božiju prvenstvenu brigu. Naš Gospod očekuje da Njegove vođe napasaju ovce i da krepe slabe i bolesne; ali iznad svega On očekuje da oni traže, nalaze i drže na okupu one ovce koje su se razbežale ili zalutale.

Primetimo da ova očekivanja tačno odgovaraju pomazanjima pastora, kao što smo ih ranije opisali. Poziv pastora, pored toga što su, zajedno sa ostalima pomazanim služiteljima pozvani da opremaju, je da svoja pomazanja upotrebe za okupljanje ovaca.

Gde u Novom zavetu, možemo pronaći ovu funkciju? Ako proučavamo prve vernike, primetićemo da su imali dva glavna mesta na kojima su se okupljali. U izveštaju o događajima nakon dana Pedesetnice (tj. Duhovi ili Pentakost. Prim. prev) čitamo: “Svakodnevno su bili stalno i jednodušno u hramu, lomili su hleb po kućama, primali su hranu s radošću i prosta srca, hvaleći Boga…” (Dela 2:46-47). Kada bi se sabrali zajedno u hramu, apostoli su služili i vodili narod zajedno sa prorocima i učiteljima. Drugi vernici su se, isto tako, u manjim grupama redovno okupljali po kućama. Istorija ukazuje da je ubrzo nakon rođenja hrišćanstva, crkva u Jerusalimu imala blizu 100.000 ljudi, crkva u Antiohiji oko 30.000, dok je u Korintu bilo oko 60.000 vernika. Apostolima bi bilo nemoguće da budu lično uključeni u svaku službu neophodnu ovim ljudima. Šta mislite ko je bio predsedavajući na sastancima “od kuće do kuće”? Nigde u Novom zavetu titula pastora nije data vođama tih manjih grupa, ali su oni ipak bili priznati. Na primer Pavle piše pozdrave Priski i Akili i “crkvi u njihovom domu” (Rim. 16:5). Dok su se velike službe poput službi apostola, proroka i učitelja razvijale za njima nisu zaostajale ni službe unutar manjih grupa.

Pošto u Novom zavetu ne možemo pronaći nijedan primer pastora koji vodi lokalnu crkvu, ili je član crkvenog starešinstva, gde se onda pastor uklapa? Zašto Bog nije dar pastora naveo među darovima autoriteta u Prvoj Korinćanima 12:28? Božija zamisao je bila da pastori rade među ovcama, a ne da upravljaju lokalnom crkvom. Kao što evangelizator treba da bude među nespašenima, pastor treba da bude među članovima zajednice. Njegova prvenstvena uloga je da okuplja ovce.

Čitajući Dela apostolska stičemo utisak da su se vernici okupljali u mnogim domovima. Svaki grad je imao tim starešina – uključujući apostola, proroke, učitelje, itd. – a pod njihovim vođstvom su bile brojne manje grupe, koje su se bavile ličnijim, intimnijim službama. Ove grupe su vodili pomazani pastori. Nije, dakle, postojao samo jedan pastor, već više njih koji su delovali unutar zajednice.

Zapazimo da pastori nisu bili oni sa četiri godine biblijske škole i denominacionom licencom. Oni nisu bili upravitelji ili apostoli. Nisu bili ti koji su organizovali programe izgradnje, nadgledali finansije, propovedali nedeljom ujutru i živeli u svešteničkim kućama. Oni su bili hrišćani sa jedinstvenim Božijim darom i srcem da vole ljude.

Očigledno je da se struktura novozavetne crkve znatno razlikuje od one na koju je većina nas navikla. Da bismo prihvatili novozavetnu strukturu moramo da uklonimo pastora sa položaja vođe. Moramo prestati da svog vođu zovemo “pastorom”. Otvorimo oči i pogledajmo u Sveto pismo. Ko su bile vođe lokalnih crkava? Apostoli. Gde su bili pastori? Oni nisu bili na vodećim položajima. Da li si voljan da se oslobodiš današnjih tradicionalnih shvatanja i prihvatiš novozavetnu strukturu? To je to.

nz-model-vodstva

Jedanaesto poglavlje iz knjige: NOVI MEHOVI, Herold Eberli.
…………………………………………………………………………………………………………
Read also:
__________________________________________________

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s